Bring back the memories, maestro

Als ik mijn muziek beluister, staat de optie “shuffle” bijna altijd aan. Shuffle zorgt meestal voor vrij spectaculaire overgangen, maar ook voor momenten van “hey, da’s lang geleden”. En dan kom ik wel eens liedjes tegen waaraan bijzondere herinneringen vasthangen, nummers die een bepaald gevoel oproepen.

Daarom lanceer ik een nieuw stokje: Kies 5 nummers die bij jou herinneringen oproepen, en vertel erover.

 

Er zijn wel meer dan vijf nummers die iets oproepen, maar deze kwam ik toevallig tegen:

1. Bitter Sweet Symphony – The Verve
Het moet gezegd, één van mijn favoriete nummers. Als ik aan MTV denk, denk ik aan Bitter Sweet Symphony. Ik was ongeveer 9 jaar, 1998 moet dat geweest zijn, toen we met het gezin naar Centerparks gingen, iets wat we toen wel meer deden. In die tijd hadden wij nog geen MTV bij ons thuis; en ik weet dat toen we daar aankwamen mijn oudste zus Elge zei: “ze hebben hier MTV!”. Het eerste nummer dat ik toen zag en hoorde op MTV was Bitter Sweet Symphony, toen razendpopulair. Ik heb het gedurende ons verblijf daar méér dan eens gezien. Want toen toonden ze op MTV nog videoclips bij klaarlichte dag. MTV Europe was het toen nog, als ik mij niet vergis. Het was als een nieuwe wereld die voor mij openging, vanaf dat moment ben ik naar muziek echt beginnen luisteren. 

 

2. Heart Attack – Sum 41
Ook hier weer een herinnering waar Centerparks iets mee te maken heeft. Puur toeval eigenlijk. In het jaar 2001 gingen we met de ganse familie langs moeders kant naar Centerparks; iets wat we begin dit academiejaar, na 6 jaar, nog eens ongeveer overdeden. Het was ook het jaar dat de groep Sum 41 het album “All Killer No Filler” uitbracht. Ik zat toen in het 1e middelbaar en één van mijn beste vrienden toen, Thomas, had dat album gekocht toen het hier net uit was. Ik weet nog dat we er op de speelplaats naar hebben zitten luisteren, en het zwaar fantastisch vonden. Omdat ik toen naar Centerparks ging en vrij lang in de auto moest zitten, vroeg ik of ik de cd eens mocht lenen. In de auto heb ik gans de rit naar de cd geluisterd op mijn discman -jaja, toen had iedereen nog een discman- tot vier keer toe denk ik mij nog te kunnen herinneren. De nummers waren niet bijzonder complex, dus kende ik ze vrij vlug uit het hoofd. Ook tijdens het weekend daar stond mijn discman niet stil. En toch heeft één nummer, Heart Attack, een speciale betekenis. Heart Attack gaat over zorgeloze tijden, u van niets aantrekken, gewoon u ding doen. Ik weet dat ik mij dat weekend enorm goed heb geamuseerd. Ondanks mijn taak voor wiskunde en toets van Godsdienst, moest ik mij over ander schoolwerk nog niet te veel zorgen maken. Toen we die zondagavond huiswaarts keerden was het al valavond en vrij grauw weer. Ik had de oortjes van mijn discman weer in de oren geduwd uiteraard, en toen we van het domein reden speelde “Heart Attack” (shuffle! toen al). Dat nummer heeft een zekere ondertoon van heimwee naar leuke tijden. Aangezien het toch ook wel droevig was dat dat weekend achter de rug was, is me dat moment altijd bijgebleven.

 

3. Chop Suey – System of a Down
Voor Bryan Adams was het de Summer of 69; voor mij was het de zomer van 2001. De beste zomer uit mijn leven tot hiertoe. Het 6de leerjaar was net achter de rug; een jaar waarin ik écht met enorm veel plezier naar school ging. Nog niet weten wat het middelbaar zou brengen natuurlijk.. De zomer van de overgang was echter ook fantastisch. De vele sleepovers bij of met vrienden hadden daar veel mee te maken. Vooral die paar dagen bij Lars, toen ook één van mijn beste vrienden, waren memorabel. Lars woonde toen nog in Affligem, in de chique wijk Blakmeers. We vulden onze dagen met het kijken van South Park, massaal veel games te spelen, de wijk terroriseren met o.a. stinkbommetjes, (te veel) flensjes te bakken en de overschot aan de honden te geven -wat fout uitdraaide, de PU (Power Unlimited) te lezen en over gamesgerelateerde dingen te praten. Ik weet nog dat men sprak over de 2e generatie spelconsoles die eraan kwamen. De PS2 was nog maar net uit, de Xbox en de Gamecube waren nog in ontwikkeling. We spraken toen nog over de Dolphine in plaats van de Gamecube, dat was namelijk de ontwikkelingsnaam. Ja, we waren toen echt enorme gamefreaks. Wat een dagen zeg. Maar ik had het dus over Chop Suey. Dat nummer was toen nieuw in de charts, en gewoon iedereen die toen van een beetje metal hield, vond dat een beestig goed nummer. Zo ook wij, Lars en ik. Dat nummer doet mij daarom nog altijd denken aan die paar zomerdagen bij Lars te Affligem.

 

4. Truly Madly Deeply – Savage Garden
CM-kamp te Zwitserland, zomer van 2003. Het tweede middelbaar was achter de rug, en ik trok met twee klasgenoten, Toon en Willem, op kamp. Het was niet mijn eerste CM-kamp, evenmin voor Willem. Voor Toon, weet ik het niet meer. Omdat zowat iedereen van ons jaar naar Maloja ging, wouden wij eens averechts doen en naar Schwarzsee gaan. Uiteindelijk waren er dan nog veel mee van ons jaar, maar dat zijn details. Het was niet het beste CM-kamp dat ik meemaakte, en dat kwam vooral door de grote massa. We waren denk ik met meer dan 100 cm’ers naar daar getrokken. Ook waren daar de CM-verbonden van Mechelen, Turnhout en ‘die van Limburg’ aanwezig. Dus er liep wel wat volk rond op dat domein en we sliepen met een goede 25 man op één kamer. Met zoveel jongens op één kamer, dat was vrij grote chaos. Ondanks de vele minpunten, hebben Toon, Willem en ik ons daar toch nog goed geamuseerd. Ik weet wel nog dat Willem in het begin aan het zagen was dat hij liever thuis had gezeten, maar zo is Willem nu eenmaal. En wie kon hem ongelijk geven de eerste dagen? Als ik eraan terugdenk komen de leuke herinneringen weer boven. Zo was er een moni, Lies denk ik, waar elke jongen toch wel een zwak voor had. Alleszinds, wij toch. Pubers met oversekste gedachten, wat wil je dan? Het moniteam heeft dit ook wel in de hand gewerkt door de eerste avond al een quiz te organiseren waar er een vraag bij was: “Welke cupmaat heeft Lies? Een B85 of C85?”, waarbij ze die vervolgens showde in bikini (ik verzin hier niets hé mensen, Willem en Toon kunnen dit bevestigen). Het antwoord was 85C. Ze liep er dan ook graag mee te koop, tot groot jolijt van het mannelijk volk. Ik herinner mij een moment waarbij we aan het eten waren, en Lies bij ons (willem, toon en ik) aan tafel kwam zitten. Ze had toen een mooi rood kleedje aan -ze had stijl-, diep uitgesneden waardoor je genoeg zag om jongens van 14 jaar hun stem te doen stokken. We hebben toen gedurende de hele maaltijd amper een woord gezegd. Zij vroeg af en toe eens iets aan ons, waarop we toen wel antwoordden. Maar daar stopte het. Ze zat ook recht voor mij aan tafel, en het was vrij moeilijk om niet steeds de indruk te geven dat ik in haar kleed aan het kijken was. Bij een volgend kamp hoorden we van andere moni’s dat die Liesje eigenlijk maar een luie en ambetante trien was, maar ze fleurde het kamp toch op. Ook hebben we in Schwarzsee de zwaarste bergtocht tweedaagse gedaan. Tegen onze wil, want Willem en ik waren vastbesloten om de miete-2daagse te doen. Maar die groep zat vol, en door ons aanschuiven daar zaten de middelmatige en zware 2daagse ook al vol. Waardoor we de zwaarste moesten doen. Pech, ja. Ik herinner mij dat Toon en ik, Willem zijn lunchpakket hadden gesaboteerd door sinaasappelschillen en melk (met gore brokjes) tussen zijn boterhammen te doen. Had Willem nu juist op die dag geen honger zeker! Heeft hij enkel zijn stuk chocolade opgegeten; en wij maar zo pushen ” alé Willem, wij doen hier nen bergtocht en gij gaat niks deftig eten. Ge moet iets eten, anders gade van uw stokken draaien ze!”. Tevergeefs. Wat mij doet denken aan keukenhulp Pol Sui, komisch figuur. Die nacht ook geen oog dichtgedaan in de berghut. Willem en Toon die achter de koeien hebben zitten lopen, hilarisch. Karel was één van de moni’s van onze groep, blauw. Ambetante kerel. Voor de laatste avond vond leider Karel dat wij een act moesten doen. Hij stelde voor om ons (de jongens van onze groep) te verkleden als vrouwen (ja, dat heb je als je met CM-Aalst (nu Midden-Vlaanderen) meegaat zeker?). Een idee waar ik, en heel de groep trouwens, niet echt voor te vinden was. We zeiden dat dan ook, maar die kerel bleef daar maar over doordrammen. Dus ik zei: “Ik wil mij écht niet verkleden als een vrouw”. Vervolgens werd Karel ongelooflijk boos en moest ik “even gaan afkoelen”. Ik heb mij daar dan even aan de kant gezet, en hij is dan met mij komen praten. Ik weet niet wat hij toen gezegd heeft, maar ik was alleszinds niet onder de indruk. Zijn reactie was gewoon belachelijk, niemand van onze groep verstond goed waarom Karel daarom boos was op mij dan nog. 3 jongens hebben zich dan wel verkleed als vrouwen, maar ik dus niet. De volgende dag, op onze reis huiswaarts, was Karel echt zwaar ziek. Hebben wij toen gelachen! We komen al dichter bij de clue mensen, nog even volhouden.
Zoals ik al zei waren er daar ook andere verbonden. Toon had het wel voor een meisje van Limburg, Kathleen. Ik vond Mechelen dan weer interessanter. Ik heb daar ‘iets’ gehad met een zekere Sarah, gewoon wat onschuldig gekus hoor. Je zou ze kunnen beschrijven als een typisch netlog mens. Maar eigenlijk was ik verliefd op Liesje -niet verwarren met de moni Lies-, ook van Mechelen. Liesje had het ook wel voor mij, maar ze had daar al iemand anders als vriendje. Onze laatste avond was toevallig samen met die van Mechelen. En nu komen we bij mijn nummer. We slowden samen op het nummer Truly Madly Deeple, ik herinner het mij nog alsof het gisteren was (net als de hele reis blijkbaar). Ze voelde nogal warm aan -het was warm binnen- en we namen mekaar vrij innig vast. Tijdens het slowen vroeg ik haar :”zijt ge wel zeker dat je hem graag ziet? Want eigenlijk denk ik dat je mij graag ziet”. Waarop ze antwoordde dat ze het zelf allemaal niet meer goed wist.. Ná de reis echter heeft ze beseft dat ze mij graag zag en heeft ze die andere jongen laten staan. We hebben toen toch een zekere tijd regelmatig liefdevolle telefoongesprekken met elkaar gehad en mekaar liefdesbrieven geschreven. Maar tijdens de examens in december belde ze, maar ik had weinig tijd en was vrij kort aan de telefoon. Ik hád moeten terugbellen, maar stom als ik was deed ik dat niet. Het einde van onze liefde. Ik heb vernomen dat ze nu in Gent studeert, maar ik ben ze nog niet tegengekomen. We hebben ook niet echt contact meer, spijtig, ze was nochtans een leuk meisje. En dus vandaar, Truly Madly Deeply, mooi toch?

 

5. Music Sounds Better With You – Stardust
Last but not least. Mijn lievelingsnummer. Aanstekelijk deuntje, steeds herhalende tekst. Maar gewoon, echt een nummer dat bij mij het gevoel van “chill” oproept. Het nummer doet mij niet specifiek denken aan één herinnering, maar het doet mij aan alle leuke dingen denken. Aan alle zorgeloze dagen van vroeger, waar ik nog dagen had dat ik werkelijk aan niets moest denken. Moest ik de tijd kunnen terugdraaien…

Voila, mijn vijf nummers. De rangorde is van geen belang. Ik zie dat ik enorm veel geschreven heb, een gevoel van melancholie overviel mij gewoon. Dat gebeurt wel eens tijdens de examens.
Ik geef mijn stokje door aan Gloomy en Th1ebby.