Ishtar

Het Nieuwsblad bloklettert “Het is gedaan voor Ishtar”.

Even een moment van ingetogen vreugde en opluchting …

 

 

 

Pak u koffers, rol u matten, we mogen al naar huis! België geraakt weer niet in de finale.
De wederom dodelijke halve finale doet onze Belgische trots de das om. Halve finale vind ik hier eigenlijk een ongepaste term. Iedereen mag meedoen aan het Eurovisiesongfestival, het woord halve finale lijkt dan al een hele prestatie. De voorronde, zo moeten ze het noemen.
In de krant zijn ze van mening dat Europa weer niet voor echte muziek gekozen heeft -wat Ishtar dus volgens hun wel is- en dat freakshows en typische festivalliedjes wel weer door zijn.

Echte muziek, alle liedjes bestonden uit echte muziek hoor. Het deuntje van O jullisi was dan nog eens verdomd irritant en in een brabbeltaaltje gezongen dat niet eens echt bestaat.
Typische festivalliedjes? Kate Ryan twee jaar geleden vergeten jongens? Wat een succes!
Freakshows? Ik vond het gehuppel en hoofdgeschud van Soetkin anders ook wel vrij belachelijk.

Tot voor kort was ik de mening toegedaan dat enorm dwaze dingen het altijd goed doen. Maar deze stelling klopt niet. Ierland, met de kalkoen Dustin, is ook niet door naar de finale. Hoe komt dat? Niet freaky genoeg? Larie en apekool! De West-Europese landen zijn altijd de klos, en zeker sinds het nieuwe systeem met halve finales. Onze noorderburen geraken ook niet meer in de finale. Groot-Brittanië, Duitsland, Frankrijk en Spanje zijn altijd rechtstreeks geplaatst omdat het de grootste sponsors zijn. Voorgaande edities leerden ons dat die landen ook bijna altijd slecht scoorden in de finale, bijgevolg zouden deze landen ook nooit door de voorronde geraken. Italië tenslotte is zo slim om gewoon niet meer mee te doen, en gelijk hebben ze.

Vriendjespolitiek, het kleurt Eurosong jaar na jaar. Slecht nummer of niet, elk jaar hetzelfde spelletje.
Oké, wij gaven de Nederlanders ook altijd veel punten en zij ons. Maar die collegialiteit kregen we niet van onze Franse en Duitse (en Britse?) buren. Dus dat was op beperkte schaal. Wat die Scandinaven, Balkanlanden e.d. doen is een graadje erger.

Zouden we beter ook niet thuisblijven? Ja. Elk jaar weer hetzelfde geleuter. “We zijn er weer niet bij”, “Wij zijn zo’n klein landje hé”, “Het is geen echte muziek meer, alleen één grote show”, “Ze maken ons belachelijk” etc. – ik merk grote parallellen met de Rode Duivels trouwens-
We maken ons zélf belachelijk hé mensen. ” O jullisi na jalini… broccoliiiiiii … ” Alstublief zeg.
En natuurlijk is het een show, het is tv. Vroeger konden ze al die dingen niet met effecten of er was niemand die daar nog maar aan dacht; dus was er minder show. Wat moeten ze doen, het op de radio uitzenden? Zwart beeld tonen maar wel klank? En met dat Estland, Cyprus en consoorten zóveel groter zijn dan ons, ho-ho! We zijn zo klein, meneer.

Ach ach, de kans dat we ooit nog in de finale geraken is bitter klein. En als ons dat ooit zou lukken, dan eindigen we zeker in de top vijf. Want dat wil zeggen dat het een nummer is dat aanslaat. Laat al dat gedoe errond eens achterwege. Geen Bartje Peeters meer die weken lang zit te zagen over ‘de enige wedstrijd met staatsbelang’. Ofwel doen we niet meer mee, ofwel sturen we gewoon de grootste zever dat we kunnen vinden -ook al denken vele mensen in Europa waarschijnlijk dat we dat dit jaar ook al gedaan hebben- zoals de jongens van Neveneffecten of voor mijn part de kampioenenploeg van Standard met een solo van Jovanovic. Het had ons vast en zeker meer stemmen opgeleverd.

Ach, ik maak er mij eigenlijk al lang niet meer druk om. Ik ben blij dat we er uit zijn, het zal de Ishtar-hype al grotendeels fnuiken.
Ik kijk al vol spanning uit naar de puntentelling op zaterdag!

  

“Here are the results of the Ukrainian televoting …

… and last but not least .. Russia, twelve points !! “

 

Heerlijk.