Control

Films, iedereen bekijkt er wel en iedereen heeft een andere smaak. Nick De Leu zag de film Control en is zo vriendelijk mijn beste bloglezers te informeren of deze film een aanrader of een afknapper is!

Control

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een bioscoopvoorstelling bijgewoond had, en procesrecht werd stilaan écht te saai, dus besloot ik vorige week een filmpje mee te pikken. Gezien weinig andere titels die tot de verbeelding spraken, en mijn recente aankoop van een Best Of van Joy Division, kozen we voor Control, een film over het (korte) leven van Joy Division-zanger Ian Curtis en zijn naasten, in regie van Anton Corbijn.

In de film zie je hoe jonge poëtische ziel Curtis erin slaagt het vriendinnetje van zijn beste vriend, Debbie (die later zijn vrouw wordt) af te snoepen, met haar trouwt en een kind met haar heeft. Daarnaast zie je ook de opgang van de band waar hij bij ging zingen: Warsaw (veranderd naar Joy Division bij de opname van hun eerste plaat). Alles gaat goed, tot Joy Division meer succes krijgt en meer moet touren, en Curtis steeds frequenter met epileptische aanvallen te maken krijgt en een overspelige relatie begint met (de Belgische) Annik Honoré. Curtis verliest min of meer de controle over zijn leven, en verhangt zich op de vooravond van Joy Divisions Amerikaanse tournee.

Het grote probleem van Control, echter, is dat er naast deze korte plotomschrijving bitter weinig in de film zit. Corbijn heeft zich natuurlijk gebaseerd op het boek van Deborah Curtis (Touching From A Distance) en had bijgevolg niet zo veel creatieve vrijheid, maar het verhaal werd wel bijzonder droog gebracht. Curtis wordt geportretteerd als een doorsnee iemand, en het feit dat hij uiteindelijk zelfmoord pleegt lijkt niet meer dan een logisch gevolg. Op een paar scènes na blijkt Control een vrij emotieloze film. Ook bij die bepaalde scènes wordt echter duidelijk dat Corbijn vooral een videoclipregisseur annex fotograaf is: wanneer hij emotie in beeld brengt, doet hij dat bijzonder kort en symbolisch. Dit lukt perfect bij zijn andere werk, aangezien respectievelijk de muziek of het feit dat je de foto kan blijven bekijken een heel andere dimensie geeft aan het geportretteerde, maar in de filmwereld valt dit iets te licht uit. Dat de film naar zwart-wit omgezet werd (hij werd oorspronkelijk in kleur gefilmd) droeg ook bitter weinig bij tot het geheel: het beoogde donkere gevoel komt niet meteen tot uiting.

Positief waren vooral de acteerprestaties van Sam Riley (Ian Curtis) en Samantha Morton (Deborah Curtis): er is duidelijk chemie tussen deze acteurs. Noemenswaardig is ook het feit dat de acteurs de muziek in de live performances zélf speelden, hoewel dit na Ray en Walk The Line misschien minder bewonderenswaardig is.

Dat Corbijn respect heeft voor Ian Curtis en Joy Division, blijkt duidelijk uit de film. Joy Division was één van de eerste bands waar de Nederlander een reportage mocht over maken, en hij was van bij het begin een fan. Maar in deze film heeft het respect te veel de bovenhand gehaald op de eigenlijke film. Helaas.

Aangezien ik de film zelf niet zag, heb ik hier weinig op aan te merken. Dus, Amen!